آوای نهان دل رنجور مرا

با سازشکسته ای چه خوش آهنگ نواختی و چه سوزناک خواندی

چه مغرورانه اشک ریختیم
چه مغرورانه سکوت کردیم

چه مغرورانه التماس کردیم
چه مغرورانه از هم گریختیم

غرور هدیه شیطان بود و عشق هدیه خداوند

هدیه شیطان را به هم تقدیم کردیم
هدیه خداوند را از هم پنهان کردیم

هرگز باور نکردم که باورت مرا در چنگال خود له کند
سکوت می کنم و تنهایی را برمی گزینم تا شا ید در خلوتم
صدای سازشکسته تو را که همراه با آواز خوشی است
بشنوم مگر با این بهانه به خواب فرو روم